The day after the night before

Dertienduizendeneen kiezers hebben gekozen voor een Breda waarin iedereen mee doet. Dat leverde ons acht zetels op. Méér dan waar we op gerekend hadden, maar wel één zetel minder dan de VVD. Dit gegeven zorgde voor een dubbel gevoel gisteravond na het bekend maken van de uitslag. Aan de ene kant was ik trots dat we 'maar' drie zetels verloren waren, dat we de afgelopen vier jaar duidelijk goodwill hebben gekweekt, dat zoveel mensen in de stad zich kunnen vinden in ons sociaal-democratische verhaal... Aan de andere kant zijn we niet meer de grootste. Héél even kon ik er niet super-blij om zijn, dat ik weer vier jaar mag doen wat ik het liefste doe: gemeenteraadslid zijn. Volksvertegenwoordigen. Tussen, voor en samen met mensen werken aan een sociale, duurzame en leefbare stad.

Dat dubbele gevoel duurde maar kort. Vooral toen ik links van me drie superblije mensen zag: de 'nieuwe jonge honden' van de PvdA in Breda. Jamal Nouhi, Sanne Bijlsma en Ruth Giebels. Voor het eerst in de raad. "We zitten erin!" Berichtjes van mijn ouders, vrienden, schouderklopjes, opluchting... en bij thuiskomst - na een borrel met VVD en GroenLinks bij D66 - ManLief met champagne. Soms is het even lastig om privé en politiek te scheiden. Soms moet je gewoon over je schaduw heen stappen, en blij zijn met wat je hebt! De Sven Kramer mentaliteit, zeg maar.

Vandaag overheerst absoluut de blijdschap. De trots. De dankbaarheid. Dertienduizendeneen kiezers hebben gekozen voor een Breda waarin iedereen mee doet. Ruim tweehonderd voor mij persoonlijk. Iedereen ontzettend bedankt! Vandaag nog even nagenieten, daarna weer keihard aan de slag. Coalitie of oppositie, wat er ook gebeurd: ik ga vol enthousiasme tussen, voor en samen met mensen werken aan een nóg socialere, duurzamere en leefbare stad.

Toen ik vier jaar geleden in de raad kwam was ik nieuw, bevlogen en jong. Nu ben ik ervaren, bevlogen maar nog steeds jong - al is het vooral van geest. En, aangezien ik zojuist naar de kapper ben geweest, nog steeds 'soms blond'.

 

Carnaval 2010

7 meter tule, en 40 neprozen. Dank je schoonmama! Een bossie, een bossie, rode rozen. Grote Markt: "Kielegatters, de stad is van ons!" Biertje? Wat is de Bommel gezellig, en druk! Even naar de Mac. Charelli is gezelli. Hmmm, lekker bakkie koffie bij Sel. Schaatsen Sven! Yes, we hebben Goud. Een bossie rode rooozen! Nog een biertje in de Beyerd? Ik had je moeder kunnen zijn. Goedemorgen Boemeldonk, bent u al bedropt? Ik geef je een roosje, eh, een dropje! Dag lamas! Optocht, kroegentocht, dweiltocht! Lekker zo'n biertje. Dropje, iemand? Geef mij de sleutel van je hart! Hoera, een lama! Bah, roos in mijn bier ; 'Twaswireenfijnfisjenie... Gelukkig nog een dag uitrusten voor ik weer me weer in het echte leven én de campagne stort!

 

Je suis une part-timerette

Per vandaag werk ik part-time, een 4-daagse werkweek, 0.8 fte. Ja, ik realiseer me dat ik hierdoor nog verder van die emancipatieladder afdonder, maar hear me out:

Na 4 jaar full-time E&P data management in Den Haag, full time gemeenteraadslidmaatschap in Breda, een bruisend sociaal leven, twee webmasterschappen, vrijwilligerswerk voor de wandelclub, sporten met de wandelclub en *oh ja* een huwelijkse staat met veel kunst- en vliegwerk met elkaar gecombineerd te hebben, was eind vorig jaar de koek op. De kaars ging langzaam uit, de ballen bleven niet meer in de lucht.

Gelukkig werkt mijn baas mee, en mocht ik nou niet meer herkozen worden in de raad - waar ik overigens rasoptimist zijnde niet vanuit ga - dan ga ik gewoon weer 5 dagen per week aan de slag. Na mijn eerste 'vrije' maandag kan ik u wel melden, dat het vooral rust in mijn hoofd geeft, want rust in mijn lijf heb ik sowieso niet!

 

Cultuurnacht 2010

Nadat ik vorig jaar tijdens de eerste Bredase Cultuurnacht in de Binnenstad was blijven hangen, besloten ManLief en ik deze Cultuurnacht vooral de Belcrum te verkennen.

Op weg naar de halte van de gratis cultuurbus daar naartoe, hebben we eerst van de unieke gelegenheid gebruik gemaakt om het oude PTT-kantoor te beklimmen. Op de trap een bombardement van video, geluid en licht die de geschiedenis van het gebouw illustreerden. Genoten van het uitzicht over de stad. Wow, adembenemend! Maar niet te lang: de Belcrum wachtte op ons.

In de bus het programma doorgenomen en ons daarna mee laten voeren. Een groeiend initiatief in Electron, gezelligheid bij het Aardappelimperium, Arty Farty bij Kop en de huidige tunnel onder het station in een ander licht. Daarna toch maar de stad in. Drukte bij het Graphic Design Museum, gezelligheid in de Wasserette en even zitten bij Studio Smack op de Vlaszak... Even recapituleren. Verd... is het echt al zo laat? Door dan! Brabantse nachten zijn lang, maar helaas niet lang genoeg om alles te kunnen zien. Gelukkig is er volgend jaar weer een Bredase Cultuurnacht!

 

Kaartje kopen

Er was eens een meisje met een seizoenskaart voor NAC, die dacht dat ze haar plaats voor de Kwartfinale KNVB-beker vanaf 8 januari 15:00 uur terug kon kopen. Tot ze een mailtje kreeg van haar mede supporters, met de vraag of ze haar kaartje al had. Het meisje - blont, natuurlijk! - keek nog eens goed op de webzijde van NAC, schrok zich een hoedje! Ze had maar tot vanmiddag om een kaartje te kopen. Snel googlede ze de dichtstbijzijnde Primera, en vond er één om de hoek van haar kantoor. Gelukkig, dat kon even snel in de lunchpauze. Minder gelukkig, dat haar kantoor in Den Haag stond. En de Primera in een volksbuurt.

Het blonde meisje liep de Primera binnen. Vijf mannen stonden met lotto-mapjes aan de balie. Nonchelant bladerde het meisje in een willekeurige glossy. "Zeg 't 'es". Het meisje schrok op. Zes heren keken haar geïnteresseerd aan. "Zij waren voor mij". De man achter de balie zei: "Dat gaat uren duren, al die loten controleren". Uren? Zo lang had ze geen pauze. Ze schoof haar geel-zwarte seizoenskaart snel over de groen-gele balie. De man keek haar indringend aan maar zei niets. Het meisje liet haar ingehouden adem ontsnappen. "NAC - Go Ahead Eagles, toch?", riep hij door de zaak. Vijf heren draaiden zich abrupt naar het meisje. De man achter de balie grijnsde. Het meisje zocht dekking.

"NAC-Go Ahead?" "Dat is toch voar de bekah?" "Op papieah motte ze kunnah winnah" "Ja, op papieah" "Adoa zoa voaliesah"*) Er volgde een levendige voorbeschouwing van de wedstrijd, gevolgd door een analyse van de spelers, Maaskant, het avondje NAC, mogelijke scheidsen... Alles in het Haags, doorspekt met verwensingen en ziektes. Het meisje luisterde met ingehouden lach.

Toen de heren na tien minuten even adem haalden, vroeg het meisje of ze mocht afrekenen. Afwezig gaf de baliemener haar haar kaartje en wisselgeld. De heren hadden het over Ado, Atteveld... De verwensingen en ziektes waren ernstiger geworden. Stilletjes verliet het meisje de Primera.

*)halfslachtige poging tot Haags... Je had er bij moeten zijn :-)

update @ 27/01/2010 Ze hadden gelijk: op papieah hadden we kunnen winnen...

 

Solveig's Ring

Toen ik enkele maanden geleden de aankondiging las van de muziektheatervoorstelling "Solveig's Ring - Vikingen in Breda", heb ik meteen kaarten besteld. Niet alleen uit nieuwsgierigheid - ik ben zover ik weet de enige Solveig in Breda - maar ook omdat de volledige productie, bestaande uit koor, solisten, acteurs en figuranten, door (semi)amateurs uit de regio van Breda gedaan werd. Er werd spektakel beloofd, echte zwaardgevechten, raven, magie, ontroering...

Feiten en fictie zijn met elkaar vermengd in Solveig's Ring, een legende over de Vikingen in Breda. Het verhaal speelt zich af in de tijd van de Vikingen. Solveig, de dochter van Koning Magnus van Noorwegen, is uitgehuwelijkt aan een Schotse prins. Het schip waarmee ze de oversteek maakt, komt op de Noordzee in zwaar weer terecht. Solveig slaat overboord en spoelt bewusteloos aan op een strand. Goedwillende krachten ontfermen zich over haar en brengen het meisje naar Galar, een verstoten man met genezende gaven die in de bossen rond het toekomstige Breda woont. Solveig, die aan geheugenverlies lijdt, herstelt niet. Galar zoekt hulp in het dorp. Arnout en zijn zus Isolde trekken zich het lot van het vreemde meisje aan. Arnout brengt haar naar een magische plek: de koortsboom in Overa. Maar niet iedereen is gediend van Solveig’s aanwezigheid. Zeker niet als blijkt dat ze een Noorse prinses is en de gevreesde Noormannen die Antwerpen bezet hebben, naar haar op zoek zijn. Het gerucht gaat dat ze Breda al naderen. Angst slaat om in blinde woede die zich op de onschuldige Solveig richt. Is het onheil nog te keren

Vanavond was de premiere in het Chasse Theater in Breda en ik ben niet teleurgesteld. In tegendeel! Wat een meeslepend verhaal, prachtige kostuums, sfeervolle muziek, overtuigende zang, dans en adembenemende decors. Ik werd helemaal in het verhaal getrokken - moest me inhouden niet op te springen als er op het toneel 'Solveig!' geroepen werd - en de ovatie aan het eind was absoluut verdiend! Jammer dat de voorstelling maar twee dagen draait, want het was een bijzonder sterk staaltje totaaltheater.

 

Treinleed

Als doorgewinterde (sic) treinreiziger heb ik alle vertragingen en treinuitval van de afgelopen weken heel 'zen' gedragen. Twee maal ben ik al op vertrekstation Breda gestrand, op Oudjaarsdag reed de trein, met sfeervolle vonken vanaf de bovenleiding, tot Lage Zwaluwe - en keerde daarna om. Overmacht door weersomstandigheden, hé, kan gebeuren toch? Thuiswerken is een goed alternatief. De uitdrukking 'ijs en weder dienende' is in tijden niet meer zo letterlijk te gebruiken geweest!

Vanmorgen reden we op tijd en op normale snelheid tot Rotterdam. Alwaar we na 5 minuten stilstaan te horen kregen dat we niet verder gingen wegens een 'aanrijding met een persoon bij Rijswijk'. En toen was ik niet zo 'zen' meer. En ik was niet de enige. Terwijl de forensen in kolonne naar naar spoor 13/14 - omrijzen via Gouda - liepen, was het onbegrip niet van de lucht. Niet in de richting van de NS, niet richting Prorail, of de sneeuw dit keer. Nee, alle onbegrip ging richting de 'een persoon'.

Nu zijn treinforensen over het algemeen begripvolle, relaxte reizigers. Vierkante wielen, kapotte bovenleidingen, bevroren wissels, verkeerde sneeuw, tekort aan materieel, koffiedrinkende conducteurs... We kunnen het aan. We zuchten even diep en reizen om, wachten op een bus, nemen nog een bakkie koffie, bellen naar huis of werk. Kan gebeuren, toch? Waar treinforensen geen begrip voor hebben zijn springers. Niet omdat ze - cru gezegd - ongemak voor ons opleveren, maar omdat een springer, naast zijn directe omgeving, nog iemands leven ingrijpend beinvloedt. Dat van de machinist. Want dat was de meest gehoorde opmerking in de treinforensenkolonne: "Ik snap best dat iemand het niet meer ziet zitten, maar ik vind het zo rot voor de machinist". Laten we hopen dat het goed gaat met hem of haar.

Laten we hopen op zo min mogelijk vertraging in 2010.

 

Eindejaarsrally

Direct na de commissievergadering *hop* het vliegtuig in voor een welverdiende - al zeg ik het zelf - vakantie naar Cuba: bijzonder land, zon, zee, strand, sigaren, rum, Santiago de Cuba, luieren, scooteren, het binnenland in, prachtige natuur, trotse mensen, spagaat tussen gewenst kapitalisme en geliefde sociale zekerheid... Na een week 30 graden *hop* via de Nederlandse vrieskou en sneeuw *hop* de raadsvergadering in. Opening van twee nieuwe - gratis - fietsenstalingen, opening van speeltuin 'De Zon'. Fractieafsluiting van 2009 in besneeuwd Teteringen en *hop* weer aan het werk - toen de treinen weer reden... Serious Request gevolgd via tv, radio en internet. Kerst bij zijn ouders, kerst bij mijn ouders, minimal techno feestje in Boxmeer. Kappersbezoek: mooi rood is niet lelijk. *hop* 3 dagen werken - mits de treinen rijden...

2009 is bijna voorbij. Het was een mooi jaar - niet mijn beste - met ups en downs, en vooral erg druk. Ik zou me voor 2010 kunnen voornemen om het wat rustiger aan te doen, maar ik doe nooit beloftes die ik niet kan waarmaken. Dus. Maar ik beloof wel dat ik u van al mijn activiteiten op de hoogte zal houden - ongeacht wat de Koningin daar van vindt - via dit blog, Twitter, Hyves, Facebook... Of ik spreek u in levende lijve, in de stad, op een feestje, in de trein...

Ik wens u een gelukkig en sociaal 2010 toe. Een jaar om nooit te vergeten - dat het maar weer groots en meeslepend mag zijn... Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder!

 

Zo mooi

 

Omen sit Nomen

Sinds ik bijna drie jaar geleden getrouwd ben, krijg ik regelmatig de vraag: "Hoe heet je nu eigenlijk?" Waarop ik dan altijd glimlachtend antwoord: "Solveig". Na enkele diepe zuchten en rollende ogen volgt dan de obligate vervolgvraag: "Nee, qua achternaam?" Als ik dan naar eerlijkheid en volledigheid antwoord "Van Mourik - Van der Bruggen" zijn er twee mogelijke reacties. OF ik kukel vele treden van de emancipatieladder (terwijl manlief altijd bonuspunten scoort, omdat hij mijn achternaam voorafgaand aan de zijne heeft aangenomen) OF men vindt dat ik moet kiezen voor één van de twee, want dit is toch veel te lang?

Pardon?! Te lang?! Tsk! De achterliggende symboliek van de naam van mijn vader gecombineerd met die van mijn man blijkt niet iedereen te begrijpen. Te lang, blijft het oordeel. Snapjetochwel, niet te onthouden. Punt. Maar, uh, waarom kan ik dan niet gewoon Solveig heten. Niets erachter, alleen Solveig. Dat is MIJN naam. Zo'n gek idee is dat toch niet? Denk aan Pele, Leonardo, Ronaldo, Vennegoor of Hesselink: als het bij voetballers kan, waarom dan niet bij het gewone voetvolk?!

 

Joss Stone

"Wil je kaarten winnen voor een exclusief concert van Joss Stone, sms dan nu Joss naar 3333" Joss Stone, lekkere soul, heb al haar cds, heeft de weg vrijgemaakt voor de Amy's, Adele's, Duffy's en noem het maar op, het is maandagochtend, doe eens gek... kortom: ik sms'te "Joss! Joss! Joss!"... en hoorde op de radio hoe iemand anders werd gebeld. Jammer.

Tot ik op vrijdagmiddag werd gebeld. "Je spreekt met Wouter, van 3FM. Je hebt 'Joss! Joss! Joss!' gestuurd naar 3333?" "Dat klopt, maar dat was maandag..." "Toch heb je twee kaarten gewonnen én haar nieuwste cd!" Na gejubel mijnerzijds en de nodige gegevensuitwisselingen, hing ik op. Gastenlijstplaatsen, hoe cool! En, de hamvraag, wie neem ik mee? Manlief is niet zo'n fan van niet-electronische muziek en ook veel vriendinnen zijn echte dansmariekes.

Bij de koffieautomaat vertelde ik over de gewonnen kaartjes. Meteen riep een collega enthousiast dat ze alle cd's had en nog nooit naar een écht concert was geweest. "Dan moet je gewoon mee!"

Joss Stone stond, met haar 10-koppige band en 3 achtergrond zangers, in The Sugar Factory - een kleine zaal - voor een paar honderd man. Er was heel veel interactie met het publiek, ze liet de setlist soms voor wat die was en zong verzoeknummers - zelfs als de band die niet gerepeteerd had. De band zelf was subliem - we zijn fan van de trompettist ;-) - en kreeg alle ruimte. Ook Miss Stone zelf improviseerde er op los. Wat een strot!!! Helaas vingen we geen roos aan het eind van haar anderhalf uur durende set, maar we hebben genoten van een super soul concert.

Ps. Betere recensies van het concert lees je hier en hier.

 

Durf jij?

Misschien heel anders, dan dat je van mij (of Ellen ten Damme) gewend bent, maar oh zo mooi:

 

Kristallnachtherdenking

Op de dag dat uitbundig een uiting van vrijheid werd herdacht in Duitsland - de 20ste verjaardag van de val van de Berlijnse Muur - was ik bij de herdenking van een van de donkerste hoofdstukken van de Duitse geschiedenis: De Kristallnacht. Dit jaar had de organisatie zich meer dan ooit gericht op jongeren én aangehaakt bij deze tijd, waarin door sommisgen steeds vaker onder het mom van Artikel 7 van de Grondwet , Artikel 1 wordt geschonden.

De bijeenkomst in de Grote Kerk werd geopend door het protestkoor Tegen de Wind Mee, daarna danste een Turkse jongerendansgroep. Pastoor Jan Hopman waarschuwde in zijn toespraak voor de kans op herhaling:

"In Nederland is angst gaan regeren voor andere culturen en groepen, er zijn politici die zomaar durven zeggen dat er inferieure godsdiensten zijn en met naam en toenaam de islam noemen. Dat mogen we niet tolereren. We moeten tegenbewegingen vormen. Het kan niet zo zijn dat mensen gaan regeren die anderen discrimineren."

De Straattalenten gaven een heftige voorstelling over liefde en uitsluiting: "Als je doet wat je altijd hebt gedaan, krijg je wat je altijd hebt gekregen".

Na een bijeenkomst in de Grote Kerk liepen we onder muzikale begeleiding van het (klezmer)duo Zchey Brider langs de synagoge in de Schoolstraat. Bij de Sjoel luisterden we naar hun melancholische muziek met de luidende kerkklokken op de achtergrond: kippenvel. Daarna ging de wandeling via het artikel 1-monument in het park waar de Burgemeester in zijn toespraak refereerde aan die nacht in 1938 waarin "de vulkaan barstte en de haatlava openlijk door de Duitse samenleving stroomde". Ook hij legde hij de link naar het heden:

"Ik heb grote problemen met iedereen die verschillen tussen mensen benadrukt. Die oproept mensen uit te sluiten op grond van geloof of afkomst. Dat kan niet, en dat mag niet. Juist in tijden dat onze welvaart iets minder snel groeit, slaan deze ideeën aan, valt het zaad van verdeeldheid in goede aarde en ontstaat onderling wantrouwen."

Bij de moskee kregen we een kop koffie aangeboden. Een welkom gebaar in de kille kou, maar helaas liet het programma dat niet toe. Ik heb de heren hartelijk bedankt voor het aanbod en ga er binnenkort een bakkie doen.

Het programma werd afgesloten in de Mezz. De eerlijkheid gebied me te zeggen, dat ik op weg er naar toe afgebogen ben naar mijn warme huis. Op de bank, met een bakje koffie en nog doordrongen van de indrukwekkende Kristallnachtherdenking, zag ik beelden van een uitbundig feestend Berlijn. Het contrast had niet groter kunnen zijn.

Lees ook het artikel in BN/De Stem

 

I think I like it

Hier word ik zooo blij van: Fake Blood's kan-er-echt-niet-stil-bij-blijven-zitten-disco-bouncer "I think I like it" bij het-beste-gezelligste-begin-van-je-weekend 3FM programma Ekstra Weekend:

 

Dziekujemy wam Polacy

Vandaag is Breda 65 jaar geleden bevrijd door de Polen. Onder andere door de verhalen van mijn Oma, ben ik gaan zoeken naar foto's en verhalen over de bevrijding van Breda. Op deze site vond ik een 8mm-filmpje, dat is opgenomen op 29 oktober 1944, de dag van de bevrijding van Breda, in de Nieuwe Ginnekenstraat en het Van Coothplein - dus bij mij om de hoek. Het laat ook de overwinningsparade van de Polen een paar dagen later zien. Heel bijzonder!

Overigens, natuurlijk is niet alleen het filmpje bijzonder, maar vooral het feit dat ik - wij - 65 jaar later nog steeds vrij zijn dankzij Generaal Maczek en zijn mannen. Daarom ook nu nog een welgemeend: Dziekujemy wam Polacy!

 

Mens sana in corpore sano

De dag na Breda Barst ontving ik de eerste memo: "Hé, hallo, dit is is uw lichaam. Zou u eventueel een standje rustiger aan willen doen? We zouden graag wat interne herstelwerkzaamheden willen uitvoeren. We zetten ons pleidooi kracht bij door een irritante kriebel in je keel. Dank u!"
Ik deed wat ik met zoveel onzinnige memo's doe: ik negeerde hem.

Memo twee arriveerde de dag voor de Dag van de Veiligheid, iets dringender van toon en vergezeld van een loopneus en verhoging. "Sorry lichaam," zei ik, "Het komt nu niet gelegen. Kunnen jullie de herstelwerkzaamheden uitstellen of misschien gewoon 'snachts doen? Ik kan echt niet rustiger aan doen. Ik moet gaan! gaan! gaan!"

Het bleef een weekje stil, maar toen kwam Memo drie, per aangetekende koerier en inclusief vastzittende hoest en spierpijn. "Goed, dan neem ik een dagje rust". En daarna ging ik weer full throttle.

Memo vier heb ik nooit ontvangen. Mijn lichaam besloot gewoon alles in de strijd te werpen om me tot stilstand te krijgen: koorts, keelpijn, hoestbuien, ademnood... "Zeg niet dat we je niet gewaarschuwd hebben!!!" Ik sleepte me naar de huisarts, hopend op wat pillen en begrip. In plaats daarvan kreeg ik een preek: over roofbouw op mijn lijf, verwaarloosde verkoudheden die luchtweginfecties worden en dat je lichaam maar een maximum periode in 'fight' mode kan staan. Ik moet verplicht thuis blijven en mag nu pas weer aan het werk als ik één volle dag koortsvrij ben...

Ik geef me over...

 

Dansen op de Vulkaan...

Na een nogal heftige week vol drukte, een slepende verkoudheid en drama, was een avond nacht dansen @ Awakenings in de Westergasfabriek precies wat ik nodig had!!!

 

Ren je Rood 2009

Dat ik zondag de Singelloop heb uitgelopen, is te danken aan puur doorzettingsvermogen - en niets anders. Ongetraind én snipverkouden lopen is geen goede combi. Mijn neus zat dicht (dat ademt al wat onhandig) en zo rond 2 km hobbelen kreeg ik een hoestbui waar ik dubbel van sloeg... Oh, en had ik al vermeld dat dit 2km punt ongeveer 100m van mijn huis vandaan was? Puur op wilskracht ben ik niet naar mijn bed geslopen, maar heb ik eerst 2 km stevig doorgewandeld, en de laatste km weer gerend. Volgend jaar beter - trainen schijnt te helpen, is mij verteld ;-)

 

Breda Beats 2009

Soms zegt een foto meer dan 1000 woorden: zie hier uw raadslid (voor het 6e of 7e jaar op rij) hard aan het werk achter de bar bij Breda Beats. Ik heb liters en liters fris, baco, wijn en smirnoff ice uitgeschonken. Jeetje, wat kunnen dansende mensen een hoop drinken?! Wegens succes (oké, drukte en afzeggen van vrijwilligers) was ik geen 6, maar 11 uur lang te bewonderen! De laatste 4 uur heb ik - nadat mijn handen last kregen van acute dopopendraaikramp - bestellingen opgenomen. Het was druk, het was gezellig, de ene dj/act (Dunugoz vs Tha Roofas) vond ik beter te behappen dan de ander (ik noem geen namen). Of het drukker was als vorig jaar, ik weet het niet, maar... volgend jaar weer de überdienst op zondag!

 

Rustig weekendje

De standaardvraag op maandag bij de eerste koffie is natuurlijk: hoe was je weekend? Er was geBBQ'ed, geklust, verhuist door de collega's 'En jij?' "Gewoon, relaxed", antwoordde ik, "Vrijdag naar Ben Sims in Haarlem geweest en zaterdag op zondag 80 kilometer gewandeld. Niets bijzonders dus... Ik heb alleen een kleine piep in mijn oor en wat spierpijn, maar hopelijk gaan beiden snel over." Mijn collega's keken me enigszins bevreemd aan. Geen idee waarom...

 

Keuzes

Eén zaterdagavond, drie uitnodigingen voor drie uiteenlopende mogelijkheden om hem door te brengen: een trouwfeest, de opening van het politiek seizoen en een Iftar. De keuze voor de invulling van vanavond geeft eigenlijk in een notendop het dilemma waar ik de afgelopen ruim drie jaar regelmatig voor sta weer: waar zal ik mijn schaarse vrije tijd aan besteden. De keuze tussen privé, binnen of buiten spelen, ofwel tussen een 'normaal' sociaal leven, nuttig netwerken met collega-raadsleden of naar de mensen in de stad toe. Alledrie belangrijk, leuk en nuttig. Soms is het lastig om de balans te vinden, maar voor vanavond was de keuze snel gemaakt: Eerst naar de Iftar, daarna naar het trouwfeest. Mijn collega-raadsleden zie en spreek ik vanaf volgende week weer vaak genoeg ;-)

 

Lage Zwaluwe

Bron: www.stationsweb.nl; foto: Wichor Bramer

Twee keer per dag raas ik er met de intercity langs: NS Station Lage Zwaluwe. Snelweg en parkeerplaats aan de ene kant, weilanden en een enkele boerderij in de verte aan de andere. Geen dorp of stad in de zichtbare omgeving, het equivalent van de eenzame bushalte langs een lange polderweg. Omringt door uitgerangeerde treinen op een van de vele sporen (10? 20?) liggen de perrons. Geen kiosk, geen loket. Enkele overkappingen bieden beschutting, het lijkt er altijd te waaien. Een loopbrug over het spoor leidt naar de parkeerplaats. Er staan altijd mensen op het perron, weggedoken in hun jas. Twee keer per dag vraag ik me af, waar deze mensen vandaan komen, waar ze naar toe gaan, maar bovenal: wat brengt hen naar juist NS Station Lage Zwaluwe?

 

Wouter(tje)

"Wouter gaat oktober niet halen", vertrouwde een partijgenoot me toe. "Ja, toen ik bij de laatste bestuursvergadering naar Wouter vroeg, was dit het antwoord". Goh, dacht ik, heftig. "En zeiden ze ook waarom?", vroeg ik. "Hij is lastig, moet steeds terug worden geroepen, naar de rest. Hij blijft niet binnen de grenzen. En hij zit achter de vrouwtjes aan. Tja, het kan zo gewoon niet langer en dan zit er maar één ding op". De partijgenoot liet een betekenisvolle stilte vallen. "Ik moet nog...", stamelde ik een armzalig excuus, en maakte me uit de voeten.

In gedachten verzonken liep ik terug naar huis. Jemig, Wouter... Ik dacht met weemoed terug aan ons allereerste werkbezoek in het voorjaar van 2006, met de nieuwe PvdA-fractie, aan de Kleine Hoeve. Terwijl wij een rondleiding in de stallen kregen, bleek er net een koe bevallen te zijn. Van een stiertje. En met gevoel voor humor - als herinnering aan ons bezoek - werd het stiertje door de medewerkers Wouter gedoopt. Helaas gaat de nu ruim 3 jaar oude stier Wouter oktober niet meer halen...

 

Blonde haren, blauwe ogen

"Waar ben ik?" vraag ik, terwijl ik om me heen probeer te kijken. Ik lig ergens, ben omringt door fel licht, wat apparaten... Het lijkt wel een ziekenhuis. "Niet je hoofd bewegen", zegt een onbekende stem. Vriendin C. buigt zich over me heen en zegt vermoeid - alsof ze het al honderd keer heeft gezegd - "Je bent in het Amphia, je bent gevallen met de fiets en je hebt een hoofdwond en een lichte hersenschudding." Ik begin te huilen. "Hoe laat is het? Waar is mijn tas? Waar is mijn telefoon?" "Volgens mij is ze er weer bijna echt bij", zegt de onbekende stem. Ze gaat voor me staan: duidelijk een arts. "De taxi is er, hoor", zegt ze. "Nee, je gaat niet naar huis, je blijft bij mij slapen", zegt vriendin C. Wat is er toch gebeurd? Hoe lang ben ik bewusteloos geweest? Bij huize C. wordt ik eerst op de bank gezet, en na een glaasje water mag ik naar bed. Het is 3 uur 'snachts. Na twee uur wordt ik gewekt. "Tel eens tot 10" Ik vloek. "Moet van de dokter". Ik tel tot 10 en val weer in slaap. Om 7 uur wordt ik weer gewekt. Ik tel tot 10, tot goedkeuring van C en mag naar huis. Thuis douche ik me, kalefater me op en redt nog net de trein van 7.40 uur.

Je hebt trouwens redelijk wat bekijks - en aanspraak - met twee hechtingen bij je wenkbrauw en een prachtig kleurenpalet rond oog en wang. De hele dag beantwoord ik vragen - van bekenden en volslagen onbekenden - over mijn oog, meld ik dat ik geen idee heb wat er gebeurd is, dat mijn man me niet slaat, dat ik niet dronken was en dat het algemeen bekend is dat ik een kluns op de fiets ben.

Na het eten ga ik langs vriendin C., om mijn spullen op te halen. Elkeweg, de toedracht van mijn monsterlijke uiterlijk is me nu (bijna) helder. Ik heb blijkbaar bij het terugfietsen uit het park met mijn trapper de verhoogde stoeprand tegenover de MacDonalds geraakt en ben met fiets en al op de stoep geklapt (vrienden en familie weten hoe 'goed' ik kan fietsen en hoe dicht ik altijd langs stoepranden rij, dus voor hen is klunzige ongeval geen verrassing, eerder vinden ze het knap dat het nooit eerder is gebeurd, maar dit ter zijde). Vriendin C. heeft me verteld dat ik helemaal niet bewusteloos ben geweest, maar gewoon bij kennis (??). Ik bloedde als een rund bij mijn wenkbrouw, maar ik kon overal antwoord op geven, en heb honderduit gepraat (uiteraard). Ik vroeg wel steeds waar ik was, wat er gebeurd was en herhaalde vaak dezelfde dingen. Mede daarom ben ik naar de eerste hulp vervoerd: ze vermoedden een hersenschudding. In het ziekenhuis heb ik meegewerkt met de rontgenfoto's, tetanusprik en de hechtingen... maar hiervan kan ik me niets herinneren. Voor mijn gevoel ben ik na de hechtingen bijgekomen... En ik kan me ook niet herinneren überhaupt op de fiets te zijn gestapt... Ik heb dus een gat in mijn geheugen van ruim 2,5 uur! Dat schijnt heel normaal te zijn bij een lichte hersenschudding, maar ik vind het best bizar en eng.

Afgezien van de (hoofd- en kaak-)pijn en de blauwe plekken gaat eigenlijk alles goed. Ik heb mazzel gehad: ik had slechter terecht kunnen komen. Ik moet nog wel een paar dagen rustig aan doen, maar maandag mogen de hechtingen eruit. Ik heb echter wel twee dingen geleerd: 1. Voortaan midden op de weg fietsen - ver van de stoeprand verwijderd en 2. Niet twitteren als je een lichte hersenschudding hebt!

 

Slarottiemot

Het is een goed insectenjaar, blijkbaar door de milde winter en het warme voorjaar, en dat merk je. Muggen, wespen, lieveheersbeestjes zwermen dat het een lieve lust is. Ik laat ze, want ik ben altijd bijzonder coulant jegens insecten: ze doen niemand kwaad, ze zijn nuttig en ze zouden verre familie van me kunnen zijn (is me ooit verteld door een boeddhist in Simla). Aan die coulante houding is in huize Sol y Thad met betrekking tot één insectensoort een eind gekomen. Sind gisteren is de oorlog verklaard aan... de mot. Specifiek aan de kle(e)r(e)mot. Ze zitten overal, drijven onze vogels tot waanzin, en zwermen 'savonds voor de tv - heel irritant. De vliegenmepper maakt overuren, ik heb alles van wol de deur uit gedaan, maar ik krijg ze niet weg. Iemand nog tips - bij voorkeur natuurvriendelijk (al is dat in dit verband misschien wat tegenstrijdig...)

 

Zomerstop

Ongewild en onbewust heb ik een zomerstop ingelast op dit blog. Onbewust, wat op al mijn to-do lijstjes stond steeds prominent: blog updaten. Maar er moest nog zoveel meer gebeuren. Puin ruimen. Administratie bijwerken. Naar Awakenings-festival. Naar het park. Sociale contacten onderhouden. Bijpraten. Aan mezelf werken. Naar het Welcome to the Future festival. Cursus volgen. Koken. Boodschappen doen. Mailen. Twitteren. Boeken lezen. Naar NAC. Van de zomer genieten. Kortom, ik kwam er niet aan toe en ik had er ook geen zin in. Mocht u willen weten wat ik deze zomer heb gedaan: check mijn tweets of vraag het me - IRL. Alles is weer bijgewerkt, ik ben weer bijgetankt en er klaar voor. We gaan een hete herfst, een woeste winter en een vurig voorjaar tegemoet!

 

Daar gaat ze...

Het is eindelijk reces - het was wat laat dit jaar - en ik weet dat ik bijna een maand achter loop op dit weblog... Helaas moet u nog een weekje wachten op mijn ode aan Kenny van Hummel, een verslag van het werkbezoek aan Hamburg en andere zin, onzin en analyses van ondergetekende.

Want! Het is weer de tijd van het jaar: ik ga nu eerst een weekje met mijn 45 duizend meest dierbare vrienden en mijn paps fijn een stukje wandelen in de omgeving van Nijmegen. 4Daagse, here I come!

 

Oma 3.0

Mijn Oma is een 'Grande Dame' van twee generaties voor mij. Ooit wilde ze lerares worden, maar werd door omstandigheden secretaresse. Ze had het prima naar haar zin op kantoor. Toen ze trouwde, moest ze stoppen met werken. Zo ging dat toen. Ze deed het huishouden en werd moeder. Ze kookte en zorgde voor de kinderen. Ze voegde zich naar haar rol. Zo hoorde dat. Ze had er vrede mee.

Tijdens onze wekelijkse bakjes koffie praten we over mijn werk, mijn (politieke) carriëre, de bewuste keuze om moeder te worden of niet, kortom de onafhankelijkheid van vrouwen in deze tijd. Ze vindt het geweldig wat er nu kan. Toch heeft ze geen spijt hoe haar leven gelopen is. Ach, zo was het toen nou eenmaal gewoon.

Vanavond zocht ik iets in mijn handtas en mikte de hele inhoud op tafel. Tussen de papperassen lag de Opzij. Oma pakte hem, bekeek de voorkant en legde hem voor haar. Gekscherend vroeg ik, of ze hem wilde houden, ik had hem toch al uit. "Dank je", zei ze, "Weer eens wat anders dan de Libelle".

Jeetje, mijn Oma krijgt op haar 95ste interesse in feminisme. Hmmm, als ik tot de derde golf van het feminisme behoor, tot welke golf behoort mijn Oma dan?

 

Langs de lijn

Voetbal en zondagmiddag: het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Helaas is het seizoen van de professionele- en amateurcompetitie al achter de rug, maar gelukkig was vandaag de finale van de NAC Street League op de Grote Markt! De apotheose van een 144 wedstrijden durende straatvoetbalcompetitie - vanuit de gedachte iedereen hoort erbij, iedereen doet mee, ondersteund door 'ons' FMO.

Het idee achter de NAC Street League is tweeledig. Voornaamste doel is om door gratis sport en fun, jongeren, die door hun verschillende achtergronden of cultuur elkaar niet tegen komen in het dagelijks leven of elkaar misschien zelfs mijden bij vrijetijdsbesteding, met elkaar om te laten gaan en elkaar beter te leren kennen. Op deze manier willen we de sociale omgeving en het eigen zelfvertrouwen van de jongeren vergroten. Het tweede doel is om, in samenwerking met verschillende partijen, de leefomgeving in de wijken te verbeteren. Dit gebeurt door verbeteringen aan de bestaande speelvelden aan te brengen en in sommige wijken wordt zelfs een heel nieuw speelveld aangelegd. Naast de competitiewedstrijden worden er ook trainingen gegeven en thema-avonden georganiseerd. Een super-initiatief, dus, dat duidelijk de maatschappelijke kant van NAC Breda laat zien.

Al het hele jaar hebben teams bestaande uit jongeren tussen de 12 en 15 jaar tegen elkaar gestreden - alle teams zijn afkomstig uit verschillende wijken in Breda en elke wijk speelt op een eigen speelveld in de eigen wijk - en nu stonden de beste 8 teams op twee speelvelden midden op de Grote Markt. Aangemoedigd door familie en vrienden ging het er fanatiek aan toe. Het niveau was hoog - en dat op die altijd lastige, en soms spekgladde, kasseien van de Grote Markt...

Het weer - en daarmee de belangstelling - viel een beetje tegen, maar tijdens de finale tussen Muizenberg en Princenhage brak de zon uitbundig door. Muizenberg won overtuigend en nam de wisselcup met grote oren mee naar huis, maar álle teams - vanaf plaats 12 - kregen een medaille en beker. Als klap op de vuurpijl won de wijk Doorbos via de bonus-malus regeling een buurtfeest! Kortom, een prachtig resultaat, niet alleen voor de spelers maar voor de hele wijk! Sport verbroedert - zeker als Ali B het feestje afsluit!

 

Kater

Eigenlijk wil ik het er niet over hebben. Eigenlijk wilde ik vandaag gewoon thuis blijven met een deken over mijn hoofd. Ik baal. Enorm. Tja, ook dit hoort bij de politiek. De uitslag is helder: de partijen met een uitgesproken, duidelijke mening over Europa heben gewonnen. Voor ons is het uithuilen, diep inademen en de schouders er weer onder. Het is nu niet de tijd om bij de pakken neer te zitten. Het is tijd om vooruit te kijken. Wij zullen als PvdA nog beter ons best moeten doen om ons sociaal democratische verhaal te vertellen en om de onzekerheid en het onbehagen die bij mensen leven weg te nemen. We moeten nog beter duidelijk maken wat voor Nederland wij willen. Dat wij strijden voor een warm en sociaal Nederland en tegen een kil, hard en rechts Nederland!

 

EU-Day

Stipt 7.00 uur sta ik voor de deur van 'mijn' stembureau. De rest volgt enkele minuten later. We verzegelen de stembus, slijpen de rode potloden en hangen ze in de hokjes. Alles ligt klaar: stembiljetten, de Kieswet, turflijsten. Om 7.31 staat de eerste stemmer binnen. De verkiezingen zijn begonnen. De dag gaat sneller dan verwacht, de hele dag zijn er kiezers binnen. Geen rijen, maar een gestage toeloop, alleen 'smiddags is er een dipje. Veel mensen vinden het leuk om weer 'ouderwets' met het rode potlood te stemmen. Slechts één persoon is zijn legitimatie vergeten, maar dat wordt opgelost door ter plekke een andere stemmer te machtigen.

Om 21.00 uur hebben 422 mensen in ons stemdistrict gestemd. We hebben geen idee of dit veel of weinig is, want men mag in Breda in elk willekeurig stemdistrict stemmen. De stembus wordt geopend en leeggegooid op de grond. Met frisse tegenzin storten we ons op de stapel op de vloer. Biljetten worden uitgevouwen en gesorteerd per lijst. Stapel 1 stijgt, als verwacht in deze wijk, het snelst. Stapel 14, tot onze schrik, ook. Om 21.30 uur hebben we de uitslag per lijst: CDA 81 stemmen, PvdA 59, PVV - Wilders - 56, D66 56, VVD 54, GL 48... We bellen hem snel door naar het stadskantoor. Daarna volgt het minst leuke deel: per lijst, per persoon stemmen turven. Om 23.00 uur komt een aannemersbedrijf de stemhokjes en stembus ophalen. We zijn net klaar met turven, verzegelen, paraferen en het invullen van het ingewikkelde procesverbaal. Ik fiets naar het stadskantoor en lever alles in. Gelukkig, alles klopt precies.
Om 23.30 uur word ik gedechargeerd als voorzitter van het stembureau. Ik zie aan mijn fractiegenoten die op een stembureau hebben gezeten dat bij hen de uitslag ook niet rooskleurig was. Ik heb ineens behoeft aan een wijntje en fiets naar huis.

Rond middernacht plof ik op de bank. Moe. Verslagen. Boos. Ik zie op Nederland 1 de uitslagen binnendruppelen. PVV 15% van de stemmen, PvdA op zwaar verlies. ManLief kijkt me aan. Slaat een arm om me heen: "Volgens mij kun jij wel een wijntje gebruiken". Ik knik.

 

Rred de err

Ik werrd err laatst door een vrriend op gewezen dat ik een vrreemde err heb. Leuk vrreemd, niet storrend vrreemd. Inmiddels heb ik begrrepen dat mijn err helemaal niet vrreemd is - hij is alleen niet zo standaarrd in Brrabant. Mijn err heeft zowaar een officiële benaming én staat enorrm onder drruk van de Gooise ej.

In Nederland komen verschillende soorten r’en voor. Deze zijn grofweg in te delen in drie categorieën. Zo is er de tongpunt-r, waarbij de punt van de tong de bovenste tanden raakt. De huig-r, ook wel brouw-r, wordt achterin de keel gemaakt. En dan is er de Gooise ej. Gek genoeg zijn taalkundigen het niet eens waar in de mond de Gooise r wordt gemaakt. Lang gold in de logopedie de tongpunt- r als de enige correcte. Hij moest dan liefst duidelijk getrild worden uitgesproken. Deze r, die als de oudste in het Nederlands geldt, komt nu vooral nog in dialecten voor, met name in Zeeland en de noordoostelijke provincies. In het moderne Standaardnederlands is hij zeldzaam. Daar hoor je de tongpunt- r meestal in een afgezwakte, niet-getrilde vorm. (bron)

Há. Zie je wel. Mijn rr is niet vrreemd: hij is keurrig en correct. Ik sprreek met een perrfecte "duidelijk trrillende tongpunt-r", aangeleerrd omdat ik de huig-r niet fatsoenlijk uit mijn strrot kon krijgen. En met mijn rr - de oudste in Nederrland! - verrklaarr ik hierrbij de oorrlog aan de Gooische ej!

 

All that Jazz

Hemelvaartdag is voor de gemiddelde Nederlander een rare vrije dag, midden in de week. Als je vrijdag ook vrij hebt, betekent het vooral de start van een lang weekend. Niet voor de gemiddelde Bredanaar. Daar staat Hemelvaart voor de start van Breda Jazz. Vier dagen overal in de binnenstad live muziek - en niet alleen jazz. De afgelopen dagen - en nachten - heb ik me er weer vol overgave in gestort. Het is een beetje als Carnaval - maar dan met betere muziek én beter weer! Veel vrienden (oude en nieuwe) ontmoet in de kroegen en op de pleinen, met name het Kerkplein.

Ik merk wel dat dit lijf wat ouder wordt, dus heb ik vandaag met ManLief en vriendinnetje L. in het Valkenberg doorgebracht. Kleedje, een berg leesvoer en een zonnetje... Minivakantie in eigen stad. Af en toe werd de rust prettig verstoord door het vijfjarige energiebommetje van vriendin L. Zij zag haar kans schoon: drie mensen om afwisselend de speeltuin mee in te nemen, de glijbaan af te sturen... In het T-huis was een concert van twee singer-songwriters aan de gang. De perfecte soundtrack voor een lome namiddag.

Helemaal opgeladen, en een beetje verbrand, duiken we vanavond de gezelligheid weer in! Het leven is goed, hier in Breda.

 

Hallelujah

Het origineel is van Leonard Cohen, en Lisa won er X-factor mee - volledig overgeproduceerd, inclusief gospelkoortjes en een wall of sound... Vanmiddag zat ik met een brok in mijn keel in de trein, toen 7 minuten lang de mooiste uitvoering allertijden op de radio was. Alleen de gekwelde stem van Jeff Buckley en een gitaar... Halleluja!

 

Eindelijk

"Als je het Awakenings alarm hoort, sms dan Awakenings naar 3333", hoorde ik vanavond bij WeekendDNA op 3FM. Dus toen ik het alarm hoorde, sms'te ik 'Jaah! Ik wil dolgraag naar Awakenings! Keiharde techno is de bom!' naar 3333. Dit alles onder het motto: ik win nooit wat, maar ik wil dolgraag naar Awakefest, dus baat het niet dan schaadt het ook niet. Prompt werd ik teruggebeld. En zat ik in de uitzending. En won ik twee kaartjes. En schreeuwde ik van vreugde - on live radio :S. Awakefest: here we come!

 

Binnen of buiten

Zo op het eerste gezicht hebben mijn werk en mijn werk niet veel met elkaar te maken. Dat is slechts schijn. Ik zal niet alle overeenkomsten vermelden, maar ze zijn legio. Denk bijvoorbeeld eens aan het imago van zowel de politiek als oliemaatschappijen, of dat in beide banen extreem drukke periodes worden afgewisseld met enorm rustige. Beide beroepsgroepen zijn trouwens groot fan van borrelen. Maar de meest frappante overeenkomst is eigenlijk, dat er in beide banen veel - te veel soms - tijd binnen wordt doorgebracht, terwijl je het liefst buiten zou willen zijn. Gelukkig krijg je daar af en toe de kans voor. Zo was ik gisteren op wijkbezoek in Ulvenhout, en ben ik vandaag (en morgen) op geologische excursie in Duitsland. Om eens naar échte rotsen te kijken, in plaats van ze te op de pc te modelleren. Hier liggen de gesteentes aan het oppervlak, terwijl we er in de Noordzee kilometers naar moeten boren. Buiten zijn is leuk en leerzaam, in allebei mijn banen, en geeft je inspiratie om het ook binnen interessant te houden.

 

Diploma Democratie?!

Mijn PvdA collega's Henk Leenders en Nora Kasrioui wijdden al een stukje aan de uitkomsten van het NWO onderzoeksprogramma Omstreden Democratie en het daaruit begin april verschenen rapport Diploma Democracy van dr. M.A.P Bovens.

De kloof tussen hoog- en laagopgeleiden zorgt de laatste decennia voor een nieuw soort klassenmaatschappij. Doordat de politieke elite alleen uit hoogopgeleiden bestaat, voelen laagopgeleiden zich niet langer vertegenwoordigd door traditionele politieke partijen zoals de PvdA, de VVD en het CDA. Die nieuwe tegenstelling kan ernstige gevolgen hebben voor de democratie, stellen de Utrechtse bestuurskundige Mark Bovens en zijn Leidse collega Anchrit Wille in het rapport ‘Diploma Democracy’ (...) Omdat de hoger opgeleiden politiek veel actiever zijn, dringen hun opvattingen bovendien veel makkelijker door tot de politieke agenda. Daardoor spelen de ervaringen, wensen en voorkeuren van lageropgeleiden een ondergeschikte rol bij het maken beleid. Denk aan het slopen van wijken, het bebouwen van volkstuinen, of vernieuwingen in het beroepsonderwijs. (Bron)

Ik heb het rapport gelezen, en ik vind deze conclusies te kort door de bocht. Ze lijken het gevolg van een te simplistische oorzaak-gevolg redenatie: Er is een kloof tussen burger en politiek. Er zitten verhoudingsgewijs veel hoogopgeleiden in de politiek. 1 + 1 = De kloof in opleidingsniveau levert gevaar op voor de democratie.

Is dit wel zo? Ik ken hoogopgeleiden die het een *** zal roesten wat er gebeurt in hun stad, zolang zij maar niet te veel belasting hoeven betalen en de auto een beetje in de buurt kunnen parkeren. Aan de andere kant ken ik evenzoveel laagopgeleiden, die hun zorgen over de sociale voorzieningen in hun buurt, het kunnen meedoen in de maatschappij of het onderhoud van hun wijk prima op de politieke agenda kunnen krijgen. Die politiek super-actief zijn. En die mij regelmatig onder tafel discussieren met hun kennis van zaken. Volgens mij ligt het gewoon in de aard van het beestje. Politiek interesseert je, of niet. Je bent betrokken bij de maatschappij, of niet.
Zowel ik, als een aantal van mijn politiek-betrokken kennissen komen uit een volks- tot middenklasse milieu, waar de hoogst genoten opleiding (zeker onder de generatie van onze ouders) een niet afgeronde lts of huishoudschool is - want van school gegaan om te gaan werken. Zelf ben ik door mijn ouders gestimuleerd om kansen te grijpen en altijd nieuwsgierig te blijven. Mijn politieke carriere is dus niet het gevolg van mijn opleidingsniveau, maar van mijn persoonlijkheid. Ik ben nu eenmaal bemoeizuchtig en nieuwsgierig aagje, dat graag het naadje van de kous wil weten. Dáárom ben ik gaan studeren. Dáárom ben ik in de politiek beland.

Natuurlijk moeten we ons zorgen maken over de kloof tussen burger en politiek. Maar het is te makkelijk om puur het opleidingsniveau van politici als belangrijkste oorzaak hiervoor aan te wijzen. In het onderzoek stelt men: "de lager opgeleide achterban herkent zich niet in de koers van het hoogopgeleide kader en stapt massaal over naar nieuwe volkspartijen als de SP en de PVV. De PVV is bij uitstek een partij van lager- en middelbaaropgeleiden." Maar Geert Wilders is zelf hoger opgeleid, en van zijn 8 fractiegenoten hebben er 7 een HBO- of universitaire opleiding op hun CV staan...

Ik heb de wijsheid niet in pacht - al heb ik een universitaire (beta) opleiding. De kloof tussen burger en politiek is niet in één dag te dichten. Politiek - en politici - moet aansprekend zijn, dichtbij mensen staan, luisteren naar wat er leeft en mensen een stem geven. Alle mensen. Iedere dag. En daar doe ik en mijn partijgenoten onze uiterste best voor. Niet omdat we gestudeerd hebben, maar omdat dat nou eenmaal in de aard van het beestje zit.

 

Bevrijding

Mijn Oma praat eigenlijk nooit over de oorlog. Ik heb haar wel eens gevraagd, waarom niet. Ze haalde dan haar schouders op. Waarom wel? Er viel niet zoveel over te vertellen, zij en Opa hadden het overleefd. Niets bijzonders, heldhaftigs of fouts gedaan. Na de oorlog was iedereen bezig met de wederopbouw. Er werd gewoon niet over de oorlog gepraat.

Tot vanavond tijdens de koffie.

Zomaar ineens vertelde Oma hoe Opa autobanden achterhield bij zijn werkgever, en benzine. En daar dan enorm over in de rats zat. Of hoe hij bijna naar Zeeland was gestuurd. Dat Oma haar fiets had verstopt. Hoe ze een mof - "dan zeg je ineens weer moffen" - niet had verteld wat de weg naar Ulvenhout was (omdat ze pas net in Ginneken woonde, en het echt niet wist). Hoe ze eind oktober 1944 de nacht in de kelder hadden doorgebracht, omdat er in de buurt geschoten werd. Dat ze de volgende ochtend wakker werden en er Poolse soldaten in de straat stonden, geallieerden. Dat ze toen geen feest hebben gevierd, omdat ze in de rats zaten over de familie in Amsterdam. Die niet vrij waren, en de hongerwinter door moesten. En dat daarom 5 Mei voor haar een bijzondere dag was: toen hoorde ze dat de hele familie had het overleefd. Iedereen was vrij. Er is toen wel gefeest.

Ik heb haar verhaal niet onderbroken, weinig gevaagd. Ademloos heb ik geluisterd. Ik vond het heel bijzonder, dat ze zomaar verhalen over de Tweede Wereldoorlog vertelde. Kleine dingen, die ze zelf heeft meegemaakt. Deze groep mensen wordt steeds kleiner. Voor je het weet is er niemand meer, die er over kan vertellen...

 

I KEA

Voor een IKEA-adept als ik is het als een droom die uitgekomen is: ik ben sinds kort te koop bij IKEA! Als paneelgordijn bevind ik me trors in het gezelschap van Billy, Benno en Ivar. Helaas alleen in de kleuren zwart, wit en naturel - een échte Solveig is minstens ook in rood en knalroze verkrijgbaar...

 

Oranjebitter

Ik heb er geen woorden voor. Wat als een feestelijke dag begon, werd na 11.52 uur opeens een dramatische.

Het nieuws over het ongeluk - of de aanslag - in Apeldoorn sijpelde binnen vlak na de traditionele bijeenkomst met alle Bredase gedecoreerden. Zo sta je aan de oranjebitter, zo zit je verbijsterd voor de TV in de fractiekamer. Geschokt zag ik hoe de zwarte auto rakelings de bus met de koninklijke familie passeerde, in de achtergrond mensen die als lappenpoppen door de lucht vlogen, en tot stilstand kwam tegen de Naald. Onthutst fietste ik naar huis.

Op de bank heb ik nog meer nieuws gekeken. Zapte van Nederland 1, naar RTLZ en weer terug. "Koninginnedag is haar onschuld kwijt", zei een verslaggever, en zo voelde het voor mij ook. Rond half 3 vroeg MijnLief of we nog in de stad in gingen. Ik stond in tweestrijd. Aan de ene kant vond ik dat ik uit piëteit met de slachtoffers niet kón feestvieren, aan de andere kant was er juist het sterke gevoel dat één man onze Koninginnedag niet kapot mocht maken.
Uiteindelijk zijn we toch naar het Valkenberg gegaan. Met vrienden - en hun kinders - op een kleedje in het gras. Gepraat over de gebeurtenissen. Om ons heen leek het drukker dan voorgaande jaren, alsof méér mensen wilden laten zien dat niemand aan Koninginnedag mocht komen. Af en toe liep ik naar de tv die iemand had aangesloten, om het laatste nieuws te zien. Uiteindelijk werd het zelfs onverwacht - misschien wel ongepast? - gezellig. Om half 7 zijn we naar huis gegaan. De Grote Markt stond nog bomvol feestvierders.

Update @ 01/05/2009: Vanwege de gebeurtenissen in Apeldoorn heeft de landelijke PvdA besloten om alle 1 mei-vieringen af te gelasten. Ook de viering in Breda gaat dus niet door.

 

Buiten (Breda!)

MC MicGee deed dit nummer live tijdens de het stadsgesprek Visie Openbare Ruimte, en toen werd ik er al erg blij van!


Ennuh... even pluggen: MC MicGee doet - met een ander nummer welliswaar - mee met het Radio 538 demo duel. Maar aangezien hij een lokaal talent is, en veel doet bij Tracks, en omdat hij gewoon goed is... Stem op hem!

 

Groene wielen

Het moet een doorbraak zijn voor het personenvervoer: een landelijk netwerk van oplaadpunten voor de elektrische auto. De auto's moeten in 2012 op zeker tienduizend openbare plaatsen opgeladen kunnen worden bij speciaal daarvoor bestemde zuilen. Hierover werd een akkoord bereid met de beheerders van de elektriciteitsnetten.(lees verder op FOK!)

Als de electrische auto's zelf nou ook eens betaalbaar gaan worden, dan gaat deze principieel autoloze dame misschien - tot grote vreugde van MijnLief - overstag!

 

Kauwen

Iemand had zijn boterhammen op de rails gegooid. Minstens één goederentrein geleden, dat was duidelijk te zien. Toch besloot een kauw dat deze ooit-witte boterham een lekker maaltje voor hem zou zijn. Doelgericht en gracieus landde hij op de rails. Pikte enkele keren in het brood, alsof hij het testte, voor hij een stuk van de boterham af scheurde. Bedaard knabbelde hij het stukje op. Voor hij zijn tweede hap kon nemen, landde een tweede kauw naast hem. De ongenodigde disgenoot bleek ook nog eens slecht opgevoed: hij nam de resterende boterham in zijn geheel in zijn snavel. De food fight die daarop ontspon, werd vol interesse gevolgd door enkele tientallen wachtende reizigers op het perron. De intercity naar Den Haag reed het station binnen. De toeschouwers hielden hun adem in. De kauwen vlogen net op tijd op. De ooit-witte boterham bleef onttakeld achter op de rails.

 

Tegeltje van de Dag

Een collega van mij staat regelmatig in mijn kantoor te bedenken waarom hij ook alweer de 25 meter vanaf zijn kantoor richting het mijne heeft afgelegd. Vandaag deed hij bovenstaande prachtige - tegelwaardige - uitspraak...

 

Practice what you preach

Naar aanleiding van mijn vorige bericht onspon zich - zowel online als 'in real life' - een discussie of de aankoop van een LCD-tv eigenlijk wel klimaatverantwoord was, zeker voor een woordvoerder milieu van de PvdA-fractie. Ofwel: brengt u zelf wel in de praktijk, wat u voor staat als raadslid?

Gelukkig kan ik daar bevestigend op antwoorden. Mijn LCD-tv heeft het Eco-label: een milieukeurmerk dat door de EU is ingevoerd en dat staat voor groenere milieu vriendelijkere producten die voldoen aan strikte milieu- en prestatie eisen. Én ik gebruik een stand-by killer, natuurlijk. In theorie is natuurlijk geen enkel electrisch apparaat klimaatverantwoord. Maar daarnaast heb ik 100% groene stroom, opgewekt in Nederlandse windparken, dus is mijn stroomverbruik ook nog eens vrijwel CO2- neutraal.

Tja, als er aan je geloofwaardigheid getwijfeld wordt, moet dat even rechtgezet worden.

Daarnaast scheid ik al mijn afval, gaan afgedankte meubels naar de Kringloopwinkel, heb ik geen auto, zijn al onze groenten biologisch geteeld, enzoverder. Ik doe dit al jaren, gewoon uit praktisch idealisme. Een beter klimaat begint namelijk bij jezelf, toch?

 

What a girl wants...

Ik ben gezwicht. Lang heb ik geaarzeld, en erom heen gedraaid. Ontkend, dat ik hem wilde. Maar ik heb eraan toegegeven, en ik heb niet eens spijt. Een vriendin is geschokt: "Een ander? En dat in deze zware tijd?!" Het was een sleur thuis, vooral 'savonds, als we alleen met ons tweetjes waren. Tien jaar is een lange tijd, maar ik was eigenlijk een beetje uitgekeken op hem... Tja, en nu staat hij bij me in de woonkamer en ik kan niet wachten om naar hem toe te gaan...

 

Keek op de week

Een kleine bijkomstigheid van het hebben van een weblog is, dat je geacht wordt het regelmatig bij te houden. Dan blijft het actueel, en is het voor u als bezoeker leuk om terug te komen. Jammer genoeg is mijn week af en toe zo druk en volgepland, dat er keuzes gemaakt moeten worden en dan schiet updaten erbij in. Lang leve Twitter, in dat geval. Om u nu toch een kleine indruk te geven van mijn afgelopen week, praat ik u even snel bij:

* De fractievergadering maandag was kort, maar krachtig. Helaas kan dat niet gezegd worden van de raadsvergadering van afgelopen donderdag. Majeure onderwerpen, dat zeker, maar het had wat korter gemogen.

* Het laatste stadsgesprek over de visie Openbare Ruimte was bijzonder interessant. Discusseren in lagerhuis-setting met 15 minuten per stelling was een goede vondst! De discussies werden hierdoor to the point en spannend. MC MicGee gaf een moderne versie van een Bredaas Volkslied.

* 1 april viel wat tegen dit jaar...

* Mijn broertje wist niet eens dat het Wereldautismedag was, maar was wel blij dat ik hem er mee feliciteerde.

* De Boulevard is erg gezellig op donderdagavond. Te gezellig, eigenlijk, maar gelukkig was dit oude lijf vrijdag vrij.

* Eindelijk was het vrijdag dan rokjesdag, en volgens oerhollands gebruik was het zaterdag gewoon weer dikkewollentruiendag.

* Ik ben er nog niet uit of ik voor, dan wel tegen megastallen ben.

* Weggeefwinkels leveren gezellige, informatieve gesprekken op, en zelfs nieuwe inzichten.

* Binnenkort neem ik echt internet op mijn mobiel, en dan behoren dit soort abominabele updates tot het verleden. Voor nu: mea culpa.

 

Premiere IFFB: The Reader

Rode loper, flitsende fotografen... Het wordt al bijna een gewoonte! Nee hoor, zo omhoog gevallen ben ik nog niet. En was ik dat wel, dan zorgde de opmerking: "Kunt u even doorlopen, Catherine Keyl komt eraan" ervoor dat ik met beide pumps weer op de loper stond. Jas ophangen, glaasje champagne en - hop! - snel de zaal in voor de premiére van de film "The Reader" - opening van het eerste Internationale Filmfestival Breda. Al BN'er spottend - Anita Witzier, Paul van Loon, Gerda Havertong, en is dat niet Marjan Berk? - wachtten we op de aankomst van Prinses Laurentien en Prins Constantijn. Ja, al was het de eerste film van de eerste aflevering van het IFFB, het had gelijk koninklijke allure. Goed, Prinses Laurentien is vanuit haar functie als voorzitter van Stichting Lezen & Schrijven nauw betrokken bij het maatschappelijk probleem van de laaggeletterdheid, en voor deze film is het Film Festival Breda een samenwerking aangegaan met de stichting, maar toch: niet vaak heeft een beginnend filmfestival zo'n flitsende start.

Na de toespraken was het dan tijd voor de film zelf. Er zwerven her en der al wat recensies op het net van The Reader, maar ik ben het niet met allemaal eens. Goed, het tweede deel van de film was wat tragig, maar over het geheel prachtig. Ingetogen. Heftig. Aangrijpend. Ik wilde een aantal keer opspringen en roepen: "Geef nou toe, dat je niet kunt lezen, dan hoef je de cel niet in! Michael, je kent haar geheim, help haar!", maar ik zat stil met een brok in mijn keel. En tegen het eind met tranen in mijn ogen. En daarmee was ik in koninklijk gezelschap, want ook de Prinses had het niet droog gehouden...

 

Wie het kleine niet eert

"Mag ik je legitimatie even zien?" vroeg de cassiere, nadat ik om een pakje rode Gauloises had gevraagd. Verbouwereerd keek ik haar aan. "Pardon?". "Dat moeten we tegenwoordig vragen, als klanten onder de twintig sigaretten of drank willen kopen", antwoordde ze verontschuldigend. Met een grote grijns pakte ik mijn paspoort en hield die naast mijn hoofd. Een bekende achter me in de rij kon zijn lachen niet meer inhouden. Na een korte blik op mijn paspoort draaide ze zich om naar het sigarettenshap. Ik grijsde nog breder. "Vierenhalve euro, alstublieft". "Dank je", zei ik - uit de grond van mijn hart - toen ze me de sigaretten gaf.

Ja, misschien had ze een lange dag gehad of haar bril niet op, maar dit deed me erg goed, twee weken voor mijn 33ste verjaardag!

 

God (or not)

Ik was vast niet de enige die dacht: "Ligt het nou aan mij of is God overal tegenwoordig?" De foetus-folders, de Darwin vs God discussie, 'Jesus Redt' op daken... Nu is er een atheismecampagne - en deze gaat indirect eigenlijk ook over God.

Ik moest glimlachen, toen ik van het billboard langs de A4 hoorde. Leuke actie, dacht ik, die zet mensen aan het denken. Het glimlachen verging me snel, toen ik wat reacties op de campagne las en hoorde. In EO's Netwerk hoorde ik de voice-over zeggen, dat het een reactie is op assertieve christenen, en inspeelt op de angst dat christenen het land over gaat nemen, nu de Christen Unie in de regering zit. Mijn wenkbrauwen gingen acuut in frons-stand. Verderop in de reportage ging de initiatiefnemer van de atheismecampagne in gesprek met de man met het 'Jezus Redt'-dak. Nou ja, gesprek.... De 'Jesus Redt'-man probeerde de atheïst te overtuigen van het bestaan van God, bijna op het bekeren af. Toen heb ik gezapt.

Dat ik zelf pragmatisch atheist ben, heeft daar niets mee te maken. Ik ken veel mensen - naaste familie, vrienden, collega's - die kracht putten uit hun geloof. En dat is mooi. Dat respecteer ik. Ik geloof alleen zelf niet. En dat wordt gerespecteerd door mijn gelovige vrienden. Ik wordt kriegel, wanneer mensen je proberen te overtuigen van het bestaan van God. Of de evololutietheorie - één van de pijlers van de geologie - weerleggen met bijbelcitaten. Of melden dat mijn leven zinloos is, als ik God niet accepteer. Er zijn grenzen. Ik heb mijn eigen overtuigingen en ik respecteer andermans geloofsovertuigingen ongeacht of ik het er mee eens ben of niet. (Flashback!)

Het lijkt wel politiek. God: je bent blijkbaar voor of tegen. Geen compromissen, geen nuances. De hamvraag lijkt me eerder of je in (een) God wenst te geloven of niet. Of het gewoon niet weet. En tja, dat mag een ieder voor zichzelf bepalen, toch?

 

Moest dit even kwijt:

Geachte Minister Donner,

U wilt dat hoogopgeleide werklozen na een jaar WW elke baan accepteren die hen wordt aangeboden. Ook als die fors onder hun niveau is, of minder betaald, las ik afgelopen week in de krant. Dit klinkt logisch: werk is de basis, en het doel van de WW-uitkering is slechts om de werkloze periode te overbruggen, maar deze periode moet natuurlijk tot een minimum beperkt worden. U doet voorkomen, alsof hoogopgeleide werklozen de werkloze periode wil rekken en zich te goed voelen voor een lagere functie. Dat zij snobistisch elk aanbod van werk dat minder verdient of op een lager niveau is dan zij wensen van de hand wijzen.

De werkelijkheid is weerbastiger. Ik weet uit eigen ervaring, dat de crux hem niet in het accepteren van een baan zit. Allereerst krijgt een hoogopgeleide WW-er vrijwel geen aanbiedingen door bemiddeling van het UWV. Zelf heb ik niet de beste herinneringen aan het UWV, en ik ben - volgens een artikel in De Pers - daar niet de enige in. Hoogopgeleiden moeten het voornamelijk zelf doen.

Het probleem zit hem voornamelijk in het aangenomen worden op een baan op lager niveau. Ik heb heel vaak gesolliciteerd op MBO-banen, waarop ik werd afgewezen. Als ik dan nabelde, en vroeg naar de reden van de afwijzing, zei men, dat ze dachten dat ik me snel zou vervelen. Of niet in het team zou passen. Of dat ik waarschijnlijk na een korte periode weer weg zou zijn - een baan die wel op mijn niveau was zou accepteren. Veel P&O'ers dachten dat het geen echte sollicitatie was, maar eentje 'voor de sollicitatieplicht'.

Beste Minister Donner, hoogopgeleide WW-ers willen dolgraag aan het werk, maar moet wel van twee kanten komen. En ik vrees dat in deze tijd van economische onzekerheid, waarin de banen voor iedereen niet voor het oprapen liggen, de hoogopgeleide WW-er niet uw grootste uitdaging gaan vormen.

Hoogachtend,
Mw. Drs. S. van Mourik - van der Bruggen
werkloos tussen 2003 en 2005 (en 104 afwijzingen, waarvan 60 op banen onder mijn niveau)

 

Collecteren Buiten spelen

Het is een jaarlijks terugkerend fenomeen, volgens een zich herhalend script. Mijn vader vraagt me - telefonisch, per mail, in levende lijve - in het laatste weekend van februari: "Doe je weer mee?". Waarop ik me elk jaar afvraag: "Waarmee?". "Collecte voor Jantje Beton", meestal gevolgd door een zucht van vaders kant. "Oh, ja, eerste week van maart. Wacht ik pak mijn agenda", altijd gevolgd door gerommel. "Dinsdag?". "Kun je woensdag ook?". "Nee, alleen dinsdag". "Ik zie je dan!"

En dan loop je op een dinsdagavond met een groepje door een wijk. Van deur naar deur. Aanbellen. Gewapend met collectebus en een glimlach. Want ongeacht of mensen open doen - je wil niet weten hoeveel mensen thuis zijn, en je ziet ze zitten!, maar niet open doen - of geld geven - geloof me, ik heb alle excuses al een keer gehoord - collecteren is gewoon leuk. Vaak krijg je leuke reacties ("Wat leuk dat Jantje nog bestaat, daar heb ik heel vroeger nog voor gecollecteerd"), boeiende gesprekken, al het kleingeld in huis ("Heb jij nog wat in je portemonnee?!") of gewoon een gift en een glimlach. Wat voor mij ook meespeelt, is dat ik persoonlijk Jantje Beton één van de sympathiekere goede doelen vindt. Buiten spelen, dat gunnen we toch alle kinderen? (en volwassenen, zeker met het weer van afgelopen weekend, ik blijf hopen dat de lente snel terug is, maar dit alles ter zijde.)

Aan het eind van de avond - niet later dan half 9, want dan doet echt niemand meer open - zit mijn collectebus goed vol. Voldaan geef ik hem terug aan pa. Volgend jaar weer - al zal pa me daar gewoon weer aan moeten herinneren ;-)

ps. Mochten jullie nu géén enthousiaste collectant voor Jantje Beton aan de deur hebben gehad: je kunt ook online doneren!

En voor wie niet weet wat Jantje Beton doet:

Jantje Beton komt op voor de speelkansen van alle kinderen in Nederland. Als kinderen spelen hebben ze niet alleen plezier, ze doen ook allerlei ervaringen op die goed zijn voor hun ontwikkeling. Daarom bedenkt, financiert en organiseert Jantje Beton projecten om kinderen samen te laten spelen. Want samen spelen is leren samenleven.
Jantje Beton zet zich op allerlei niveaus in voor kinderen. Bijvoorbeeld door zich hard te maken voor een wet die gemeenten voorschrijft hoeveel ruimte zij minimaal moeten bestemmen voor speelruimte. Of door overleg met andere organisaties, bedrijven en de politiek. Maar ook onderzoek mogelijk maken, partijen samen brengen en stimuleren van beter jeugdbeleid maakt Jantje Beton de belangenbehartiger van kinderen en hun recht op spelen.

 

Het lijkt wel Lente

Voor mij markeert Carnaval het einde van de winter. En inderdaad zag ik op Aswoensdag de eerste zichtbare tekenen daarvan: grote groepen ganzen vlogen terug naar het noorden. In het Valkenberg staken aarzelend de krokussen hun kopjes boven het gras. Een zweem van belofte - een nieuw begin - hing in de lucht. Tijdens het wandelen, gisteren, in het Liesbos zag ik katjes aan de wilgen, sneeuwklokjes in knop. Boeren reden hun gier uit. En toen het zonnetje ging schijnen was het het zelfs bijna aangenaam te noemen. Vandaag weet ik het zeker: de winter is voorbij, het is (in ieder geval meteorologisch) LENTE!!!

Waar is mijn zonnebril, mijn flaneerjurkje en de terrasjes? Leg het picknickkleed en de prosecco maar klaar, we gaan naar buiten! Te hard van stapel, ik? Het was een lange, koude winter, en ik ben er helemaal klaar mee.

 

Feesttrein

Wat doe je als conducteur als je hele intercity naar Eindhoven CS vol zit met feestgangers voor station Eindhoven Beukenlaan, die allemaal willen weten hoe ze moeten overstappen op Eindhoven, welk perron en hoe laat. En die dan lief glimlachen en vragen of hij écht niet even kan stoppen op Eindhoven Beukenlaan?
Dan ben je gewoon servicegericht:

Dames en heren feestgangers, deze trein zal een extra stop maken op Station Beukenlaan. Prettige avond allen!

Hulde aan de NS!

ps. Feest zelf was top! Locatie - Klokgebouw: top. Licht: top. Muziek - Robert Hood, Carl Craig, Cari Lekebusch,the Advent: top. Bon voor fout parkeren voor onze terugreisauto: minder top...

 

Oma

Oma is verhuisd. Voor de vierde keer in 95 levensjaren - de laatse keer was 67 jaar geleden. Na een val in huis, met als gevolg een lelijk gebroken heup, zat ze al even in een verpleegtehuis. Met z'n vieren op een kamer, allemaal van die ouwetjes - Oma's woorden! -, en niemand die Pauw & Witteman keek. Roken mocht in een slecht geventileerde rookruimte in een andere vleugel. Oma had het er zeker niet slecht, maar echt naar haar zin ook niet. Het liefst wilde ze terug naar huis.
Helaas was het de kinderen al snel duidelijk dat ze écht niet meer alleen thuis kon blijven wonen, maar ze lieten Oma zelf het besluit nemen. Het liefst had Oma tussen 6 planken het huis waar zo lang gelukkig was met Opa verlaten, maar ze hakte twee weken geleden zelf de knoop door.
Oma zit nu in een verzorgingstehuis, op haar eigen kamer. Ze heeft haar eigen dressoir mee, haar eetkamerhoek, haar lievelingsstoel, al onze kopjes en haar eigen TV. Ze kan weer lekker Pauw & Witteman kijken, en op haar kamer roken. Ze zit er eigenlijk heel tevreden, maar het is toch anders dan thuis. Maar als ik op woensdagavond aan de tafel in de 'voorkamer' met Oma koffie drink, sigaretjes rook en we over van alles en nog wat praten, voelt het al bijna weer vertrouwd!

 

Een avondje NAC

Vanavond was er een ontmoeting van de Bredase raadsleden met de gemeenteraad van Oosterhout, onder het genot van een avondje NAC. Thuis tegen Volendam, een eitje - op papier in ieder geval.
Gelukkig hadden we onderling voldoende met elkaar te bespreken, want het spel van NAC was niet om over naar huis te schrijven. Ongeïnspireerd, rommelig. Goed, door een overvolle ziekenboeg en een aantal schorsingen had Robert Maaskant moeite om überhaupt een compleet elftal op te stellen, maar dat is geen excuus voor het matige spel. Dat het uiteindelijk bij 1-1 is gebleven, is een gelukje, want Volendam was overduidelijk de morele winnaar. Tijdens de derde helft hebben we nog wat nagesproken over Bredase en Oosterhoutse zaken en zijn we uitgenodigd voor een return - om maar in voetbaltermen te blijven - in Oosterhout.

ps. Deze belabberde wedstrijd was wel de uitgelezen mogelijkheid om even alle stress en agressie van de afgelopen week er verbaal uit te gooien... Er is duidelijk een hooligan aan mij verloren gegaan ;-)

 

Het EPPO-effect

Vroeger hadden wij thuis de Eppo, de Robbedoes en de Donald Duck. Die laatste was voor mijn broertje; pa en ik deelden de eerste twee. Nou ja, deelden... Ik mocht ze pas lezen als pa ze uit had. Ik verslond Storm, Franka, Agent 347... Mijn broer ontgroeide de Donald Duck en eerst hield Eppo ermee op en daarna verdween de Robbedoes uit Nederland. Het einde van de stripbladen. Toen ik vorig jaar hoorde dat Eppo - het legendarische Eppo - terug zou komen, heb ik pa meteen een abonnement kado gedaan. Afgelopen woensdag viel de eerste nieuwe Eppo bij hem in de bus. En net als vroeger heeft pa hem eerst uitgelezen en daarna aan mij gegeven om te lezen. Jeugdsentiment pur sang! Grappig bijverschijnsel is, dat tijdens het lezen in de trein heel veel - voornamelijk - mannen van boven de 35 (duidelijk de doelgroep) een blij verraste 'Hé, is de Eppo terug?!' blik in hun ogen kregen. Ook op mijn werk was dit Eppo-effect duidelijk merkbaar!

 

Still a Genius

Tja, ik ben nog steeds blont, chaotisch, motorisch gehandicapt, warrig en richtingsgevoelloos, maar volgens de Nationale IQ test heb ik wel mooi een IQ van 142! Há! Bleek die uitslag uit 2004 toch niet helemaal toevallig...

Update @ 29/01/2009: Ik moet eerlijk bekennen dat ik die 142 zelf ook wel een beetje aan de hoge kant vond - zeker gezien het aantal keer dat ik gestoord werd door ManLief, de telefoon of een combinatie van beiden - en dat bleek te kloppen. Er bleek iets fout te zijn met gegaan met de omrekentabel. Gecorrigeerd heb ik nu een IQ van 'slechts 135'. Ook niet slecht, toch ;-)

 

Cultuur in de Nacht

Goed voorbeid begin ik aan de eerste Bredase Cultuurnacht. Het programma heb ik al bestudeerd op internet en de route is uitgestippeld. De kerk - natuurlijk begin ik bij de Grote Kerk. Stipt om 7 uur koop ik mijn passepartout: een light stick aan een koortje voor om je nek. In het halfduister, ondersteund door prachtige orgelklanken, kijk ik ademloos naar het visuele spektakel. Het orgel stort in, verbrandt, herrijst en verdwijnt weer. Wow. Ik geniet nog even na en spring op de fiets naar de Geus. Op de Grote Markt kom ik wethouder Willems tegen! "Wat is het leuk, wat is het druk en ik fiets wel met licht aan, maar de dynamo moet nog opladen. Ik moet weer door. Dag!". Bij uitgeverij de Geus lezen dichters voor uit eigen werk. Yvonne Né met haar aparte waarnemingen, de Vlaamse Geert Ooms over de Raaf, de Wilg en de Regen... Ik applaudiseer en kijk naar de klok. O jee is het al zo laat? Snel sta ik op. Hop! Naar de Vlaszak. Hé, techno bij de Bieb, dat staat niet in het programma? Ik voel me net op Awakenings: de beelden en muziek die elkaar aanvullen, versterken. Niet te lang genieten, door moet ik! Overal zie ik mensen met de groengeel oplichtende staafjes om hun nek. Ik zie bekenden, met dezelfde blik in hun ogen: zoveel te zien in zo weinig tijd. De vervreemdende etalagekunst bij VAK, het ontspannen plezier in de Wasserette, drukte in het Graphic Design Museum. Het is al tegen tienen als ik naar de MustSee fiets. Daar zie ik een voorproefje voor het Bredase Filmfestival. Daarna door naar de Para voor Cubaanse Klanken. Oh, wat een nacht! Om 11 uur plof ik moe op de bank. Ja, ik wilde nog naar de Bieb, en het Chassé, maar ik ben op. Een superdruk programma, en nog heb ik niet alles gezien. Oh, nee, ik zou nog naar de Stilte. Het is nog niet te laat, zal ik..?

 

Je suis une feministe?!

Ik had vanmorgen een openbaring. Zo maar, in een bushokje achter Den Haag HS. Op zich niet de meest inspirerende plek, op deze grijze grauwe ochtend, maar toch ging er ineens een lampje branden. Ik stond daar nauwelijks beschermd tegen wind en regen, wachtend op de bus, naar de Opzij reclameposter te staren en ik besefte: ik ben een feministe.
Tuurlijk, ik werk in een mannenwereld - Of eigenlijk twee: de olie en de politiek. En ik wil geen kinderen - maar dat willen zoveel vrouwen, toch? Ik werk fulltime en ben daardoor kostwinner. Maar daarnaast hou ik van fuchsia roze, en handtasjes, ga ik de deur niet uit zonder mascara of oogpotlood, heb ik MijnLiefs achternaam erbij genomen - en hij de mijne, maar dat terzijde - en scheer ik mijn benen.
Tja, ik had een bepaalde associatie bij feministen: BH-verbrandende ongeschoren manhatende tuinbroektypes. Maar nu ik al een half jaar iedere maand de vernieuwde Opzij koop en tijdens het lezen van een artikel vaak denk: 'Daar ben ik het zo mee eens!' Ik kan me zo ergeren aan de kansen die vrouwen niet krijgen of niet grijpen. Of de ongelijke betaling... De vanzelfsprekendheid waarmee sommige vriendinnen na de geboorte van hun kind 3 dagen gaan werken, terwijl man/vriend gewoon fulltime blijft werken - want anders schaadt dat zijn carriere...
Bij aankomst op kantoor meldde ik vanmorgen in lichte verwarring aan mijn (mannelijke) collega: "Volgens mij ben ik feministe?!" Waarop hij lachend antwoordde: "Maar dat wisten we toch al lang?"

Om mij een hart onder de riem te steken mailde mijn (vrouwelijke) collega mij de volgende boekentip door: F*ck, ik ben een feminist van Roos Wouters. Ik ben dus niet de enige 30-er met openbaringen!

ps. Koop die nieuwe Opzij! Partij- en stadsgenote Nora Kasrioui is één van de nieuwe vaste collumnistes!

 

Vijf

van Engels naar Nederlands...
van werkloos naar minstens 60 uur per week...
van eenzaam thuis en MijnLief in India naar gelukkig getrouwd...
van feestbeest naar politiek actief...
van twintiger naar dertiger...

In vijf jaar kan veel veranderen, maar er blijven ook dingen hetzelfde:
Nog steeds blont, nog steeds handtasjesfetisjist, nog steeds geen kinderen,

en nog steeds Solly as a Rock!

 

Klant(on)vriendelijk

Tijdens een zeldzame vlaag van opruimwoede afgelopen weekend ontdekte ik een kaartje van Essent op mijn koelkast. "Binnenkort komt er een meteropnemer bij u langs. Indien hij u niet thuis treft, doet hij een briefje in de brievenbus voor een nieuwe afspraak". Iets van die strekking. Het kaartje hing er al sinds oktober... Aangezien ik de afgelopen geen meteropnemer gezien heb, noch een briefje in de bus gevonden had, belde ik vanmorgen om kwart over acht goedgemutst het nummer op het kaartje.

Hoera [sic], een keuzemenu!
Ik toetste achtereenvolgens mijn postcode, één, drie en op de gok twee en kreeg een vriendelijke dame aan de lijn. Ik legde vrolijk de situatie uit en even vriendelijk meldde de mevrouw dat per 1 januari Essent en Essent Netwerk gesplitst zijn en dat dit toch echt over Essent Netwerk a.k.a ENEXIS ging en dat ik een ander nummer moest bellen. Ik sputterde nog even dat dit toch echt het nummer op het kaartje was, maar de vriendelijke mevrouw wat onverbiddelijk en gaf me het nummer van Enexis. "Fijne dag nog".
Zucht.

Nog immer goedgemutst belde ik dit nieuwe nummer. Joepie, alweer een keuzemenu. Rustig luisterde nu ik het hele menu af en toetste vervolgens niets in. De computer verbond me door met een telefoniste. Ik begon vrolijk met het uitleggen van de situatie...
"POSTCODE EN HUISNUMMER!", onderbrak een mevrouw me bruusk.
Verbouwereerd mompelde ik mijn gegevens.
"THUIS SITUATIE!"
Pardon? "Tja, ik ben getrouwd en..."
Ik hoorde een zucht. "SOORT WONING!"
Goed, deze mevrouw was duidelijk íéts minder vriendelijk dan de vorige, maar braaf antwoordde ik "Ik woon in een flat, maar..."
"Dat verklaart het. Ik zie hier dat de opnemer 2 oktober is geweest. VERDER NOG IETS!"
Misschien moest deze dame nog aan de koffie of had ze een slechte nacht gehad, dus ik bleef aardig.
"Nou, had de meteropnemer dan geen briefje kunnen achterlaten?"
"Dat is zijn EIGEN VERANTWOORDELIJKHEID! Daar kunnen wij NIETS AAN DOEN!"
Hmmm... Ochtendhumeurtje?
Ik wilde graag dan de stand die de meteropnemer had opgenomen, "Indien mogelijk", voegde ik er lief aan toe.
Na wat brute tikgeluiden, werden de nummers mij toegeblaft.
"Dank u mevrouw, dat was erg vriendelijk van u", besloot ik het gesprek.
Als antwoord hoorde ik de kiestoon...

Verbijsterd hing ook ik op. Wat een klantonvriendelijkheid!
Misschien is het handig om in het keuzemenu voortaan ook Slachtofferhulp te vermelden?!

 

Goedemorgen!

Zaterdagochtend kwart voor 9. Telefoon. Ma. "Wat sta je leuk op de foto in de krant! Tante Henny belde vanmorgen op om het te vertellen, want wij hadden de krant nog niet... " Foto? Krant? O ja, gisteren Nieuwjaarsreceptie in de Grote Kerk. En een verslaggever die me vroeg wat ik zou willen in 2009 als ik al mijn verbeelding mocht gebruiken. Dat voedselbanken overbodig worden. Dat iedereen een goed leven heeft, sociaal en in vrede. Overal fietspaden in Breda. En voor mezelf? Een grote boerderij midden op de Grote Markt, zei ik lachend. Tja, verbeelding is prachtig. Nog even proostend op de foto...
"Dank je mama, voor je belletje! Ik moet nog ff wat dingen voor pa kopieëren, tot vanavond."
Half 11. Snel even de krant uit de brievenbus halen. Goedemorgen! De krant valt bijna uit mijn handen van schrik. "Breda toost op 2009" lees ik. Daaronder glimlacht mijn eigen hoofd me bijna een halve tabloid vol toe. Leuke foto? Grote foto! Ik dacht dat ik op een klein foto'tje ergens in het midden van een katern zou staan, misschien tussen allerlei anderen? (Zoals op pagina 26/27 dus... ) En dan het bijschrift: "Gevraagd naar haar 'verbeelde' toekomst wil ze het liefst een eigen huis, midden op de Grote Markt." En dat als sociaal-democrate, wat zal men niet van me denken?! Enigszins beschroomd en met een pet op ga ik naar buiten.
2 uur 'smiddags, achter de starttafel bij de Oliebollenwandeltocht. Minstens 30 mensen hebben me gemeld dat het een leuke foto is. In het begin verdedigde ik mezelf, en zei dat ik ook vrede en een sociale maatschappij had gewenst, maar dat dat niet in de krant stond. Maar nadat verschillende mensen mij meldden, dat ze het een leuke droom vonden, dat ze me kennen en weten wat ik de wereld toe wens en dat ze eigenlijk ook een eigen boerderij midden op de Grote Markt willen, ben ik daar maar mee opgehouden. Het is ook eigenlijk gewoon een leuke foto...
Tegen 4-en, bij kiosk Van Dongen op het Van Coothplein. Mijn hoofd glimlacht me vanaf een stapel kranten toe. "Leuke foto", zegt de dame achter de toonbank. "Drie rood, één blauw?" En draait zich om richting de sigaretten.

Ik wens u allen een boerderij midden op de Grote Markt toe, en daarnaast veel verbeelding, liefde, vrede, solidariteit, duurzaamheid en emancipatie in 2009!

 

Een nieuwe tijd is aangebroken

U realiseert het zich misschien niet, maar u bent niet alleen een nieuw jaar, maar ook geruisloos een nieuw geologisch tijdperk ingegaan:

De invloed van de mens op het aardoppervlak is zo groot geworden dat daardoor een nieuw tijdperk is aangebroken, het antropoceen. Tot die vaststelling kwam een team van de Geological Society of London na bestudering van veranderingen in afzettingspatronen, de koolstofkringloop en de flora en fauna op aarde. Door de industrialisering is het landschap volgens de geologen zo ingrijpend veranderd dat het holoceen als voorbij moet worden beschouwd. (bron)

Al in februari 2008 publiceerde het team een arikel hierover in de GSA today - maar wat zijn nou 11 maanden op de geologische tijdschaal? Het begin van het Antropoceen wordt gesitueerd rond 1815, maar een officiële 'Golden Spike' is er nog niet. Ik voorzie alleen één klein probleempje: moeten alle kwartair geologen en fysisch geografen nu met terugwerkende kracht hun data en artikelen corrigeren?